Paper-zorroa

Bueno, bada garaia paper zorroan idazten hasteko. Nire Blogaren izenak dionez " gozatu bizitzaz", eta horretan egon naiz orain arte. Baina bromak aparte, egia esan behar badut, blogaren asuntoa "vertigo" pixka bat ematen zidan. Beste askoren antzera, nire hausnarketak eta gogoetak " ciber espacio" zabal honetan idazteak ez zitzaidan gehiegi erakartzen. Baino tira, ez da hainbesterako izango ezta?

Hasieratik hastearren( valga la redundacia) hemen egotearen zergatia azalduko dut. Betidanik gustatu izan zait irakasle lana, izan ditudan irakasleen eredua ona izan delako agian, ez dakit. Baino batxillergoan biosanitaroa egin nuen eta horrekin zerikusia zeukaten beste karrera batzuk ere gustuko nituen. Beraz, erizaintza egiten bukatu nuen, gustura gainera. Gaur egun erizain bezala egiten dut lan (gure lagun osakidetzak deitzen duenean noski). Baino betidanik pentsatu dut erizaintzarekin bakarrik ez nintzala gelditu nahi, zerbait gehiago ikasi nahi nuen. Lehenengo aukera " emagina" izatea zen, horretarako azterketa bat presatu behar duzu, plaza lortu eta bi urteko "residentzia" bat egin.  Bigarrena aukera ordea, irakasle-eskolan sartzea zen, edo saiatzea behintzat. Garai txarra izan zen niretzako, kriston kakanahastea neukan buruan eta ez nekien nondik jo. Erantzuna koadrilako lagun batek eman zidan, honakoa galdetuz: Amaia, zuk zer nahiago duzu; umeak mundura ekarri ala umeak hezitu? Nahiz eta bi aukerak politak( eta aldi berean arduraz beteak) izan, argi ikusi nuen nire aukera bigarrena zela eta hemen gaude!!

Umeekin lan egiteak niretzako esperientzia aberasgarria da, ez erraza ordea, askok pentsatzen duten bezala. Eremu ez formalean eta informalean aritu naizela aipatu dut blogean, aisialdi taldeko begiralea naizelako. Nire ustez eremua ez da horren garrantzitsua, baldin eta ematen duzun hezkuntza egokia bada. Begirale edo entrenatzaile batek hezkuntza formaleko irakasle batek baino irakaskuntza hobeago bat eskaini dezake batzuetan.  Baino askotan galdera da, nola jakin ondo ari garen aurrean daukagun ikasle-ume taldearekin? Materiaren transmisore soilak gara ala etorkizunerako beharko dituzten tresnak eskaintzen dizkiegu?  Alde batetik teoria daukagu, unibertsitatean ematen digutena, psikologiako klaseetan ikasten duguna etabar. Baino bestetik errealitatea dago, egunerokoa, curriculuma, murrizketak, murrizketak… Zaila da bien arteko oreka aurkitzea. Izan ere, guk jasotako irakaskuntza “tradizional” bezala etiketatu daiteke eta jakintza berriak jasotzen ez baditugu, guk ikasitakoaren erreplika erabiliko dugu irakasteko ere. Horrek kezkak sortzen dizkit, kapaza izango ote naiz belaunaldi berri honetako umeak hezten?  Egungo umeek, internetaren eta ipod-aren umeak dira, dinamismoa behar dute, hori bai da egunero erabiltzen dituzten tresnak eskaintzen dietena. Baino hezkuntza sistema aldatzen ez bada, orduan zer? Nire ustez, irakasleok aurrean ditugun umeetara moldatu behar gara, hauen ezaugarri eta beharrei. Horregatik, jasotzen duten informazio pila horrekin kritikoak izaten eta bere kabuz pentsatzeko tresnak eskaintzea funtsezkoa da.  

 

Baino ez gaitezen larritu, 3 urte ditugu aurretik eta aurten ere ez dugu gutxi ikasi. Konturatu orduko kurtsoa amaitu da eta gu konturatu barik. Lehenengo lauhilabetekoan ikasgai teorikoagoak tokatu zitzaizkigun, baina gustura aritu nintzen. Historian batez ere, hezkuntzak izan dituen aldaketak aztertzea, eredu eta pedagogo ezberdinen pentsamoldeak ikastea gaur egungo errealitatea pixka bat gehiago ulertzen lagundu dit. Bestalde, Irakasle Funtzioa irakasgaia azpimarratuko nuke, izan ere, irakasle baten funtzioaren nondik norakoak argitu bai nituen zertxobait.  Lan modularrarekin lehenengo kontaktua izan genuen, gogorra baino aberasgarria aldi berean. Bigarren lauhilabetekoa azkarrago pasa zaidanaren sentsazioa daukat, irakasgaiak teoria gutxiago eta praktikoagoak zirelako agian. Txikitan ikasitako zenbait materia gogorarazteak oroimen politak ekarri dizkit: lurra, planetak,… Mapa kontzeptualak egiten ikasi dugu edo behintzat zer diren badakigu. Bestalde, gure CURRICULUM “ maitea” ezagutu dugu, familiaren beste kide bat bezala kontsideratzen duguna jada.  

Hezkuntza mota ezberdinak sortzen hasi dira, ikas komunitateak bezalako proiektuak adibidez. Orain arte entzun gabe neukan, ezta egunarian irakurrita ere, arraroa, kontuan izanda nire herrian bertan bat edukita. Didaktikan landutako Ikas komunitateen proiektua eta lan modularrean matematikako saio baten behaketaren aitzakiarekin, bertara joan ginen. Saio bakarrean egoteko aukera izan bagenuen ere, sentsazio onarekin atera nintzen. Egunen batean, praktikak egiteko edo lanean aritzeko gogoa sartu zitzaidan. Ikas komunitateak defendatzen dituzten helburuak eta haiek duten ametsarekin bat nator. Izan ere, denok izan behar dugu aukera bizitza honetan nahi duguna lortzeko. Pena,  gaur egungo “krisiak” horren kontra jotzea behin eta berriz, lehengoen antzera, pobreak direnak “peoi” modura bideratuak eta aberatsak postu altuetara. Nire ustez guztiok daukagu abileziaren bat, berezi egiten gaituena. Irakasleon zeregina abilezi horiek aurkitzea eta lantzen laguntzea izango litzateke. Kin Robinsen eta Howard Gardener bideoetan agertzen den moduan sormena landuz bakoitzaren nahiak ateratzen dira.

Irakasleen lana aberasgarria da oso, baino baita ardura handikoa ere.  Horregatik funtsezkoa iruditzen zait jasotzen dugun heziketa osoa izatea. Bai bullying bezalako kasuak detektatzen ikasteko, baita ume bakoitza arrakasta lortzen laguntzeko ere. Haien eredu izango garen heinean, saia gaitezen eredu on bat izaten. Etorkizuneko mediku, abokatu, argiketari, etabar gure ikasgeletatik pasako dira. Gure esku dago etorkizuneko gizarte hori osatuko duten umeek pertsona kritiko eta autonomoetan bihurtzea. 

Bukatzeko, agurtzea besterik ez zait gelditzen.  Aitortu beharra daukat paper zorro hau, nahi baino gutxiago aprobetxatu dudala. Gauzak azken momenturako uzten dituen pertsona horietakoa naiz eta saiatu arren ez dut ohitura txar hori kentzea lortu. Dena den baliagarria iruditu zait, bai hausnarketa moduan baita IKT-en ezagutzarako ere.  Orain azken txanpa gelditzen zaigula, animo guztiei eta datorren ikasturterarte!!